Απεικονίζοντας τον άνθρωπο

Στα 22 του χρόνια, ο Ρίτσαρντ Στόουν έγινε ο νεότερος ζωγράφος πορτρέτων της βασιλικής οικογένειας τους τελευταίους δύο αιώνες, ζωγραφίζοντας την Αυτής Μεγαλειότητα Βασίλισσα Ελισάβετ, τη Βασιλομήτορα, επτά φορές. Πνευματικά δικαιώματα Ρίτσαρντ Στόουν.

«Θα μπορούσα να κάνω το πορτρέτο της Βασιλομήτορος;» ρώτησε ο νεαρός καλλιτέχνης, με αυτοπεποίθηση και ζάλη αναμεμειγμένες μέσα του. Με ευγένεια που θα μπορούσε να έχει αναπτυχθεί μόνο μέσω δεκαετιών υπηρεσίας, ο αρχιθαλαμηπόλος απάντησε: «Ενώ ακούω το αίτημά σας, η Αυτής Μεγαλειότης δεν μπορεί να συνεργαστεί με όποιον Τομ, Ντικ ή Χάρυ που τηλεφωνεί και ζητά να κάνει το πορτρέτο της».

Φοβούμενος ούτε παρελθόν ούτε μέλλον, ο καλλιτέχνης άδραξε την ευκαιρία. «Κύριε, δεν έχετε δει τα έργα μου, θα μπορούσα να γίνω ένας νέος Ρέμπραντ». Σιωπή.

Καθώς η καρδιά του ζωγράφου χτυπούσε δυνατά, ο αρχιθαλαμηπόλος σκεφτόταν. «Έχετε δίκιο κύριε», είπε ο αρχιθαλαμηπόλος, σπάζοντας τη σιωπή. «Γιατί δεν φέρνετε μερικά δείγματα στο γραφείο μου την επόμενη εβδομάδα, και τουλάχιστον θα μπορέσω να τα κοιτάξω».

Ο 22χρονος ζωγράφος, Ρίτσαρντ Στόουν, συμφώνησε, και, λίγο καιρό μετά, έγινε ο νεότερος ζωγράφος πορτρέτων της βασιλικής οικογένειας στη Βρετανία, των τελευταίων 200 ετών, ζωγραφίζοντας το πρώτο από τα επτά πορτρέτα της Βασιλομήτορος, καθώς και πολλών συγγενών της.

«Η Βασιλομήτωρ ήταν εξαιρετική παρέα, λάτρευε τις τέχνες», λέει ο Στόουν, 25 χρόνια μετά. «Ήταν μια καταπληκτική αφηγήτρια. Έτσι οι συναντήσεις μας ήταν γεμάτες ιστορίες για τους καλλιτέχνες που είχε γνωρίσει. Για εμένα, ήταν ονειρεμένο, απολύτως υπέροχο».

Αυτό που οδήγησε τον βασιλικό ζωγράφο σε μια σκάλα προς το ένατο σύννεφο, ήταν μια πτώση που θα θρυμμάτιζε τα όνειρα και τη θέληση των περισσοτέρων.

Ο Στόουν λέει στο ατελιέ του: «Η μεγαλύτερη χαρά μου κάθε μέρα είναι να μπορώ να σχεδιάζω ή να ζωγραφίζω. Χωρίς αμφιβολία, πρέπει να το κάνω κάθε μέρα». Τζούλιαν Κάλντερ.

Ένα ατύχημα;

Την πρώτη μέρα μετά τα Χριστούγεννα, πίσω από την μητέρα του, ο 4 ετών Στόουν ανέβαινε τις σκάλες για να πάει για ύπνο, φορώντας το μοναδικό δώρο του Αϊ Βασίλη, ένα ταπεινό ζευγάρι παντόφλες.

«Πιστεύω λόγω της ανυπομονησίας μου να πάω στο κρεβάτι μετά από ακόμα μία συναρπαστική μέρα των Χριστουγέννων, δεν έδεσα καλά τα λουράκια», λέει ο Στόουν. «Στη μέση της σκάλας θυμήθηκα ότι είχα αφήσει το αρκουδάκι κάτω και είπα στη μητέρα μου, “Πάω να πάρω το αρκουδάκι.” Λοιπόν, όπως γύρισα, πάτησα πάνω σε ένα λουράκι της άλλης παντόφλας. Έχασα την ισορροπία μου και έπεσα στις σκάλες».

Το αγοράκι κατρακύλησε κάτω και χτύπησε δυνατά το κεφάλι του στο πέτρινο πάτωμα, ραγίζοντας το κρανίο του. Για τρεις μήνες δεν μπορούσε να σηκωθεί.

«Το προσωπικό του νοσοκομείου προετοίμαζε σιγά-σιγά τους γονείς μου για το γεγονός ότι μπορεί να είχα αποκτήσει βαρεία εγκεφαλική βλάβη», θυμάται ο Στόουν. «Τελικά, όταν βγήκα από το κώμα, οι συγγενείς μου ησύχασαν καθώς δεν είχα εγκεφαλική βλάβη. Αλλά απέκτησα βαριά κώφωση. Δεν μπορούσα να ακούσω τίποτα. Ζούσα στη σιωπή».

Μήνες αργότερα, αφότου ο μικρός Στόουν πήρε δυνάμεις, επέστρεψε στο σχολείο του, βρίσκοντας μια νέα ζωή.

«Στο κεφάλι φορούσα προστατευτικό κράνος. Ήμουν πραγματικά ένα λυπημένο παιδί με το οποίο κανείς δεν ήθελε να παίξει», λέει γελώντας, δίνοντάς σου να καταλάβεις ότι μια ζωή επιτυχιών μπορεί να ελαφρύνει κάθε μνήμη.

«Κατ΄ αρχάς, δεν μπορούσα να ακούσω τι έλεγαν οι γύρω μου. Και φυσικά, δεν μπορούσα να διδαχθώ διότι δεν μπορούσα να ακούω τους δασκάλους».

Για να απασχολήσουν αυτόν τον φαινομενικά ανέλπιδο μαθητή, οι δάσκαλοι έδωσαν στο παιδί φύλλα χαρτιού, μολύβια και χρώματα, και άρχισε αυτό το νέο χόμπι σαν να εξαρτάτο από αυτό η ζωή του.

«Παρ΄ όλο που έβλεπα την ύπαρξή μου ως πολύ απομονωμένη, ήμουν αρκετά επινοητικός ώστε να σχεδιάζω και να ζωγραφίζω όλα όσα έβλεπα», αναφέρει. «Δεν είναι ότι σκοπίμως θέλησα να μάθω την τέχνη του σχεδίου και της ζωγραφικής. Απλώς δεν μπορούσα να μην το κάνω».

Η ενασχόληση του Στόουν με το σχέδιο και τη ζωγραφική μπορεί να εξηγηθεί ως μια διαφυγή, ένα πάθος, ίσως ακόμα και ένα κάλεσμα, κάτι δύσκολο να το αρνηθεί πλέον. Αλλά πάνω απ΄ όλα, η τέχνη του τού έδωσε ανθρωπιά, προσαρμόζοντάς τον στην ζωή, κατά κάποιον τρόπο, πολύ καλύτερα από αυτούς που υπόκεινται στον θόρυβό της.

Ο Σερ Τζέραλντ Κέλλυ έβαζε τον έφηβο Στόουν να ζωγραφίζει πολλές λευκές ροδακινιές, καθώς «το λευκό της ροδακινιάς είναι πολύ κοντά στο λευκό του ανθρώπινου δέρματος», λέει ο Στόουν. Εδώ, το πορτρέτο της κόρης του Στόουν, Φλάβια Στόουν. Πνευματικά δικαιώματα Ρίτσαρντ Στόουν.

 

Η Χέλεν Κάμπελ-Πρίστον από τον Στόουν. Πνευματικά δικαιώματα Ρίτσαρντ Στόουν.

«Αναζητούσα απεγνωσμένα την επικοινωνία», θυμάται. «Μετά το ατύχημά μου, η τέχνη ήταν ο μόνος τρόπος που είχα για να επικοινωνήσω, για να αντιμετωπίσω τη ζωή. Δεν ζητούσα λύπηση, γιατί δεν λυπόμουν καθόλου τον εαυτό μου. Απολάμβανα πραγματικά την κάθε μέρα που μπορούσα να σχεδιάζω και να παρατηρώ τα πάντα που έβλεπα γύρω μου. Αλλά για να καταλάβω τους ανθρώπους που προσπαθούσαν να μου μιλήσουν, θα κοίταζα πολύ προσεκτικά τις εκφράσεις τους».

Ήταν σαν συγκεκριμένες ικανότητες που ο Στόουν θα χρειαζόταν αργότερα, έναντι των μελών της βασιλικής οικογένειας, να δημιουργούνταν αναγκαστικά μέσα του για λόγους επιβίωσης, σαν η μοίρα να οδηγούσε το παιχνίδι της ζωής τού πολλά υποσχόμενου παιδιού θαύματος.

«Μπορείτε να δείτε εδώ ότι είχε αρχίσει η κατανόησή μου πάνω στο ανθρώπινο πρόσωπο, και ότι ήταν αδύνατον καθώς είχα αυτό το πάθος για την τέχνη, να μην ενδιαφερόμουν να ζωγραφίζω ανθρώπους. Ακόμα και από τα πρώτα σχολικά χρόνια, όταν ζωγράφιζα ανθρώπινα πρόσωπα, ήθελα χωρίς δεύτερη σκέψη να γίνω ζωγράφος πορτρέτων».

Η οδύσσεια της παιδικής ηλικίας του Στόουν θα συνεχιζόταν, καθώς η απαραίτητη εξέλιξη δεν τελείωνε στην προσεκτική παρατήρηση της ανθρώπινης όψης. Αν και με περιορισμένα οικονομικά (ο πατέρας του ήταν ο ταχυδρόμος του χωριού) «οι γονείς μου ήταν πολύ καλοί ως γονείς, καθώς προσπάθησαν πολύ για να με πάνε σε ειδικούς και συμβούλους για να ανακτήσω την ακοή μου», λέει χαμογελώντας, συγκινημένος. Οι προσπάθειές τους είχαν αντίκρισμα, καθώς ανέκτησε ακοή στο αριστερό αυτί τέσσερα χρόνια μετά. «Πραγματικά ήταν μια διαφορετική ζωή όταν μπορούσα και πάλι να ακούω».

Τώρα που ο 8χρονος ανέκτησε εν μέρει την ακοή, που μέχρι σήμερα δεν είναι τέλεια, στάλθηκε σε μια κλινική για κωφούς, για να μάθει και πάλι να μιλάει και να προφέρει λέξεις.

«Η οικογένειά μου μιλάει με μια πολύ τοπική προφορά», μας εξηγεί, με την τυπική, εξευγενισμένη προφορά του. «Αλλά η προφορά μου θα έπρεπε να είναι πολύ πιο ακριβής ώστε να γίνομαι κατανοητός, έτσι η προφορά μου γρήγορα εξελίχθηκε σε αυτό που κάποιος θα έλεγε μια προφορά της μεσαίας τάξης, και όχι στην προφορά της εργατικής τάξης της οικογένειάς μου».

Αργότερα, καθώς γινόταν γνωστός για την τέχνη του να σχεδιάζει επιτόπου την κοσμική κοινωνία σε εσπερίδες, «άρχισαν να με προσκαλούν σε κάποια σχετικά όμορφα σπίτια», αναφέρει. «Επειδή μπορούσα να μιλάω όμορφα, να σχεδιάζω και να διασκεδάζω, μπήκα σε έναν κοσμικό κύκλο που δεν νομίζω να είχα προσκληθεί ποτέ αν δεν είχα εκείνο το ατύχημα».

Το έξοχο πορτρέτο του Στόουν απεικονίζει την ευγένεια της Αυτής Μεγαλειότητος, Βασίλισσας Ελισάβετ ΙΙ. Πνευματικά δικαιώματα Ρίτσαρντ Στόουν.

Πέρα από την τέχνη

Στην ηλικία των 9 ετών, ο πληθωρικός μαθητής ήταν έτοιμος, καθώς εμφανίστηκε ο πρώτος μέντοράς του, ο Φρέντερικ Χίρον, γείτονας και «ένας εξαιρετικά ταλαντούχος ερασιτέχνης ζωγράφος», σύμφωνα με τον Στόουν. Έτσι ο μαθητής του δημοτικού άρχισε εβδομαδιαία μαθήματα γεμάτα με τα βασικά, όπως σχέδια νεκρής φύσης και πορτρέτα της κ. Χίρον. Αλλά ο δάσκαλος δεν ήταν μόνο ένας.

«Θα μου μιλούσε για την τέχνη», λέει ο Στόουν. «Θα μου έδειχνε την υπέροχη συλλογή βιβλίων τέχνης που είχε. Η οικογένειά μου ήταν αρκετά ταπεινή. Δεν είχαμε βιβλία ή εικόνες στο σπίτι. Ήμουν συνεπαρμένος που τον γνώρισα».

Δεν ήταν μόνο η στήριξη και φιλία του Χίρον που μεταμόρφωσε το ταλαντούχο αλλά μοναχικό παιδί. Ένα δώρο γενεθλίων μια χρονιά θα γινόταν γέφυρα για έναν θαυμαστό καινούριο κόσμο.

«Σαν δώρο για τα 14α γενέθλιά μου, με πήγε στην Θερινή Έκθεση της Βασιλικής Ακαδημίας στο Λονδίνο», λέει ο Στόουν. «Ήταν μια εκπληκτική μέρα, γιατί μπόρεσα να δω εκατοντάδες πίνακες από τους πιο αναγνωρισμένους επαγγελματίες της χώρας. Αλλά αυτό που δεν περίμενα να δω ήταν ένα πορτρέτο του Σερ Τζέραλντ Κέλλυ», πρώην προέδρου της Βασιλικής Ακαδημίας, το καλλιτεχνικό πορτοφόλιο του οποίου περιελάμβανε πορτρέτα του Βασιλιά Γεωργίου VI, και της συζύγου του, Βασίλισσας Ελισάβετ.
«Φυσικά είχα δει τα σπουδαία πορτρέτα του Ρέμπραντ, Βαν Ντάικ, Χόλμπαϊν και των μεγάλων δασκάλων του παρελθόντος», λέει ο Στόουν. «Αλλά να δω ένα έργο ενός εν ζωή καλλιτέχνη, πραγματικά με συγκλόνισε αυτό το πορτρέτο. Ήταν ένα πορτρέτο ενός άνδρα, τόσο ζωντανό, που ήταν σχεδόν ικανό να βγει από τον καμβά και να σου σφίξει το χέρι».

Η κύρια αίθουσα της γκαλερί Καλών Τεχνών Πάρτριτζ στο Λονδίνο, με τα πορτρέτα της Βασίλισσας Ελισάβετ ΙΙ, που δημιούργησε ο Στόουν. Η φωτογραφία ανήκει στην γκαλερί Πάρτριτζ.

Μετά την έκθεση, ο Στόουν έγραψε γρήγορα ένα γράμμα στο νέο του ίνδαλμα, λέγοντας: «Σερ Τζέραλντ, πιστεύω πως είστε ο μεγαλύτερος ζωγράφος μετά τον Ρέμπραντ». Ο Στόουν γελά με τον εφηβικό του ενθουσιασμό. Έγραψε: «Εγώ επίσης επιθυμώ να γίνω ζωγράφος πορτρέτων. Θα θέλατε να δείτε τα έργα μου και να μου δώσετε μερικές συμβουλές;»

Η απάντηση ήρθε τόσο εύκολα όσο και η ερώτηση. Ο άνω των 80 ετών απάντησε: «Ευχαριστώ πολύ για τα κοπλιμέντα. Φέρε όσο περισσότερα έργα μπορείς στο ατελιέ μου, και θα κάνω ό,τι μπορώ για να σε αποθαρρύνω να πάρεις μια τέτοια επικίνδυνη πορεία».

Με τους καλύτερους καμβάδες και σχέδιά του, ο έφηβος ξεκίνησε για το Λονδίνο. Φτάνοντας στο ατελιέ, το πρώτο πράγμα που έκανε ο Σερ Κέλλυ ήταν να του πει να πάρει μια σκληρή μάζα πηλού από ένα συρτάρι, περίπου 4 εκατοστά σε μήκος, σε σχήμα χεριού.

«Περιέγραψε το χέρι που βλέπεις», είπε ο δάσκαλος.

«Είναι ένας εργάτης. Είναι άντρας, μεσήλικας, προφανώς πολύ δυνατός διότι φαίνεται η δύναμη των μυών και η λαβή φαίνεται πολύ σφιχτή», απάντησε ο μαθητής.

«Υπέροχα», είπε ο Κέλλυ. «Αυτό είναι το πρώτο σου μάθημα, κρατάς αυτό το μικρό πήλινο χέρι, και μπορείς να μου πεις τόσο πολλά για την προσωπικότητα ενός ανθρώπου που δεν μπορείς να δεις».

«Ωω, σκέφτομαι!» είπε ο Στόουν. «Είχα ανατριχιάσει. Ήταν τόσο συναρπαστικό».

Έτσι ξεκίνησε ένας άρρηκτος δεσμός δασκάλου μαθητή που ο καθένας θα εκτιμούσε με τον δικό του τρόπο. Τα μαθήματα ήταν γεμάτα με πολλά πολύτιμα εμπορικά μυστικά αλλά και ιστορίες, που τις άκουγε σαν θρύλους, με ορθάνοιχτα μάτια ο έφηβος, για τον χρόνο του Κέλλυ με τον Μονέ, τον Σεζάν, και φυσικά, με τη Βασιλομήτορα.

«Μόνο μια χειραψία με χώριζε από αυτούς τους ιδιαίτερους ανθρώπους, κρεμόμουν από κάθε του λέξη», λέει ο Στόουν. «Είχε γίνει ένας φίλος που με επηρέασε πολύ, ένας αληθινός μέντορας. Θα μου έδειχνε πίνακες της προσωπικής συλλογής του από καλλιτέχνες που δεν ήξερα καθόλου. Αλλά μπόρεσα να μάθω από αυτόν γιατί εκτιμούσε τόσο αυτούς τους πίνακες, έτσι μάθαινα με γρήγορο τρόπο τη συμπόνια και κατανόηση για το πρόσωπο που κάποιος ζωγραφίζει».

Ο Στόουν έβλεπε τον Κέλλυ πολύ συχνά τα τέσσερα τελευταία χρόνια της ζωής του μέντορα. Πριν αποβιώσει, ο Κέλλυ έδωσε στο παιδί θαύμα μια τελευταία συμβουλή. «Τώρα βλέπω πως έχεις αυτό που χρειάζεται για έναν ζωγράφο πορτρέτων. Απλώς επειδή νομίζω πως τα έργα σου είναι καλά, μπορώ να σου πω τώρα, ο κόσμος δεν θα αρχίσει να συρρέει στο ατελιέ σου. Θα πρέπει να πας να χτυπήσεις πόρτες».

Η απάντηση ήρθε τόσο εύκολα όσο και η ερώτηση. Ο άνω των 80 ετών απάντησε: «Ευχαριστώ πολύ για τα κοπλιμέντα. Φέρε όσο περισσότερα έργα μπορείς στο ατελιέ μου, και θα κάνω ό,τι μπορώ για να σε αποθαρρύνω να πάρεις μια τέτοια επικίνδυνη πορεία».

Με τους καλύτερους καμβάδες και σχέδιά του, ο έφηβος ξεκίνησε για το Λονδίνο. Φτάνοντας στο ατελιέ, το πρώτο πράγμα που έκανε ο Σερ Κέλλυ ήταν να του πει να πάρει μια σκληρή μάζα πηλού από ένα συρτάρι, περίπου 4 εκατοστά σε μήκος, σε σχήμα χεριού.

«Περιέγραψε το χέρι που βλέπεις», είπε ο δάσκαλος.

«Είναι ένας εργάτης. Είναι άντρας, μεσήλικας, προφανώς πολύ δυνατός διότι φαίνεται η δύναμη των μυών και η λαβή φαίνεται πολύ σφιχτή», απάντησε ο μαθητής.

«Υπέροχα», είπε ο Κέλλυ. «Αυτό είναι το πρώτο σου μάθημα, κρατάς αυτό το μικρό πήλινο χέρι, και μπορείς να μου πεις τόσο πολλά για την προσωπικότητα ενός ανθρώπου που δεν μπορείς να δεις».

«Ωω, σκέφτομαι!» είπε ο Στόουν. «Είχα ανατριχιάσει. Ήταν τόσο συναρπαστικό».

Έτσι ξεκίνησε ένας άρρηκτος δεσμός δασκάλου μαθητή που ο καθένας θα εκτιμούσε με τον δικό του τρόπο. Τα μαθήματα ήταν γεμάτα με πολλά πολύτιμα εμπορικά μυστικά αλλά και ιστορίες, που τις άκουγε σαν θρύλους, με ορθάνοιχτα μάτια ο έφηβος, για τον χρόνο του Κέλλυ με τον Μονέ, τον Σεζάν, και φυσικά, με τη Βασιλομήτορα.

«Μόνο μια χειραψία με χώριζε από αυτούς τους ιδιαίτερους ανθρώπους, κρεμόμουν από κάθε του λέξη», λέει ο Στόουν. «Είχε γίνει ένας φίλος που με επηρέασε πολύ, ένας αληθινός μέντορας. Θα μου έδειχνε πίνακες της προσωπικής συλλογής του από καλλιτέχνες που δεν ήξερα καθόλου. Αλλά μπόρεσα να μάθω από αυτόν γιατί εκτιμούσε τόσο αυτούς τους πίνακες, έτσι μάθαινα με γρήγορο τρόπο τη συμπόνια και κατανόηση για το πρόσωπο που κάποιος ζωγραφίζει».

Ο Στόουν έβλεπε τον Κέλλυ πολύ συχνά τα τέσσερα τελευταία χρόνια της ζωής του μέντορα. Πριν αποβιώσει, ο Κέλλυ έδωσε στο παιδί θαύμα μια τελευταία συμβουλή. «Τώρα βλέπω πως έχεις αυτό που χρειάζεται για έναν ζωγράφο πορτρέτων. Απλώς επειδή νομίζω πως τα έργα σου είναι καλά, μπορώ να σου πω τώρα, ο κόσμος δεν θα αρχίσει να συρρέει στο ατελιέ σου. Θα πρέπει να πας να χτυπήσεις πόρτες».


«Διότι το πορτρέτο πρέπει να είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια επιφανειακή ομοιότητα. Πρέπει να συλλαμβάνει κάτι από αυτό το εσωτερικό πνεύμα. Κάποιοι δεν είναι προετοιμασμένοι να το μοιραστούν αυτό. Συλλαμβάνει το πραγματικό πρόσωπο πίσω από τη δημόσια μάσκα».

 


Δοκιμή και ανταπόδοση

Η πρώτη πόρτα που χτύπησε ο Στόουν ανήκε στον Σερ Άρθουρ Μπλις, τον βασιλικό συνθέτη και διευθύνοντα της βασιλικής μουσικής.

Ο Σερ Άρθουρ είπε στον Στόουν: «Έχω δει κάποια απαίσια πορτρέτα, έτσι θα σου κάνω αυτό το τεστ. Θα καθίσω να με ζωγραφίσεις για 40 λεπτά, και αν μετά από αυτό κοιτάξω στο σχέδιό σου και μου αρέσει, θα σου δώσω παραγγελία».

Ο Στόουν συζητούσε περί μουσικής με τον βασιλικό συνθέτη καθώς σχεδίαζε, ψάχνοντας για μια έκφραση, κάτι αυθεντικό. Ο Σερ Άρθουρ έριξε μια ματιά στο έργο του εκκολαπτόμενου δημιουργού και του έδωσε δουλειά, πληρώνοντας 500 αγγλικές λίρες.

«Τώρα μιλάμε για το 1969», λέει ο βασιλικός ζωγράφος. «Αυτά τα χρήματα δεν μπορούσα ούτε να φανταστώ ότι τα κερδίζω μέσα σε έναν ολόκληρο χρόνο. Ήταν εξαιρετικά κολακευτικό που ο Σερ Άρθουρ επένδυε τόσα πολλά σε εμένα. Ήταν μια τεράστια βοήθεια για την αυτοπεποίθησή μου».

«Διότι το πορτρέτο πρέπει να είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια επιφανειακή ομοιότητα. Πρέπει να συλλαμβάνει κάτι από αυτό το εσωτερικό πνεύμα. Κάποιοι δεν είναι προετοιμασμένοι να το μοιραστούν αυτό. Συλλαμβάνει το πραγματικό πρόσωπο πίσω από τη δημόσια μάσκα».

Η Λαίδη Μάρσαλ με τον Κράντσι, Τάτι και Πίλι, από τον Στόουν. Πνευματικά δικαιώματα Ρίτσαρντ Στόουν.

Τα αόρατα στοιχεία της τέχνης του Στόουν, που γονιμοποιήθηκαν αρχικά όταν έχασε την ακοή του, και μετά άνθισαν καθώς οι μέντορες πότισαν τα βαθιά σπαρμένα ταλέντα του, καλλιέργησαν μια οικειότητα μεταξύ μοντέλου και ζωγράφου, δημιουργήματος και δημιουργού, που εξέπληξε ακόμα και τον ίδιο τον Στόουν.

«Τους επιτρέπω να γίνουν ο εαυτός τους», αναφέρει. «Διότι το πορτρέτο πρέπει να είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια επιφανειακή ομοιότητα. Πρέπει να συλλαμβάνει κάτι από αυτό το εσωτερικό πνεύμα. Κάποιοι δεν είναι προετοιμασμένοι να το μοιραστούν αυτό. Συλλαμβάνει το πραγματικό πρόσωπο πίσω από τη δημόσια μάσκα».

Από τον λίγο χρόνο που άκουγα τον κ. Στόουν –βεβαίως, με ταπεινότητα επέμενε να τον αποκαλώ Ρίτσαρντ– και από την προσπάθειά μου στην συγγραφή, την προσπάθεια να αποτυπώσω τον χαρακτήρα του, γνωρίζοντας καλά ότι οι λέξεις στο χαρτί δεν μπορούν να αποδώσουν τα έργα του στον καμβά, κατά κάποιον τρόπο σκεφτόμουν αν ο ίδιος δίνει την πρέπουσα αξία στον εαυτό του. Κοιτάζοντας τα πορτρέτα του δεν βλέπω μόνο την ψυχή του απεικονιζόμενου, αλλά βλέπω και νιώθω και το πνεύμα ενός αληθινού ευγενούς, αυτό του ζωγράφου.

Αγγλικό κείμενο από τον J.H. White. Παραγωγή Peggy Liu.    Μετάφραση από τον Ευθύμη Ωραιόπουλο.

 

 

 

NEWSLETTER

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.